மீண்டும் மீண்டும் வா....

அன்று!
உன்அன்பால்
என்னுயிரை
சிறகடித்து பறக்கசெய்தாய்

இன்று!
உன்பிரிவால்
உன்னுயிரை
சிதறடித்து இறக்கசெய்கிறாய்...

என்று?
நம்இணைவால்
நம்உயிரை - மீண்டும்
சேர்த்தணைத்து மறக்கசெய்வாய்....

இதயம் ஒரு கண்ணாடி...

என்மனம் ஒரு கண்ணாடி
என்னை நான் பார்க்க
உன்னை காட்டுவதால் அல்ல...

என்மனம் ஒரு கண்ணாடி
துண்டு துண்டாய் உடைந்தாலும்
உன்நினைவுகளை கூட்டுவதால் அல்ல...

உடைந்தாலும் சிதைந்தாலும் அழிந்தாலும்
எத்தனைமுறை மறுசுழற்சி செய்தாலும்
முமுமையாக உபயோகபடும் பொருள்போல்
உன்அன்பினை கா(கூ)ட்டிக்கொண்டே இருப்பதனால்...

கனவே... கனவே... கலையாதே....

சிலசமயம் என்னருகினில் நீ!!!

உறங்கிட அன்போடு சாய்கின்றாய் என்தோளினில்
உறங்குவது என்னவோ முதலில் என்னிதயம்
என்கண்களை மூடிமெளனமாய் கூடுவிட்டு கூடுபாய்ந்து
உன்னோடு மணிகணக்கில் கனவில்பேசி மகிழ்ந்துக்கொண்டு...

 நீண்டநாளுக்குபின் என் அலைபேசியில்!!!

ஒளிருகிறது உன்பெயர்
மிளிருகிறது என்கண்கள்
குளிருகிறது என்னிதயம் - எல்லாம்
மறைகிறது கனவாய்...

ஓர்இனிய அதிகாலைபொழுது!!!

மரங்கள் நிறைந்தசாலையில் தனியாக
உன்நினைவுகளை அசைபோட்டு நடந்துசென்றேன்
தலையில் எங்கிருந்தோ வந்துவிழுந்தது
காய்ந்துபோன  உதிர்ந்த இலையொன்று
மரத்தின்மீது சற்றேமிகையாய் கோபம்கொண்டேன்
உன்நினைவுகளை என்னிடமிருந்து பிரித்ததற்கல்ல
மரமே! என்மீது நீவிழுந்திருக்ககூடாதா? - உயிரேபிரிந்து
காற்றில் கலந்திருப்பேன் கனவாயென கனைத்தேன்....

முத்தே முத்தம்மா.... முத்தமொன்று தரலாமா?

இங்கே நான்
எங்கேயோ நீ
முத்தங்களை நானுனக்கு
சத்தமின்றி வாரியிரைக்க
நித்தம் வேண்டுமென்று
மெளனத்தில் நீயுரைக்க...

உந்தன் நாணத்தில்
தோன்றிய சிவப்பினைக்கண்டு

ரோஜாவின் இதழ்களும் 
வெட்கத்தில் தலைகவிழ்ந்திட...
உன்முகம் மட்டுமென்ன
என்கண்களை பார்த்திடுமோ?...

சிவந்தது உன்கன்னங்கள்
மட்டுமில்லையடி பெண்ணே
என்கரங்களும்தான் எப்படியென்று
என்னுள்நான் எண்ணிக்கொண்டு...

உதட்டில் பூத்திடும்
முத்தமலரை இடைவெளியில்லாமல்
உள்ளங்கையில் முத்தாயேந்தி
உன்னுள்ளதை அடைந்திட
ஊதிவிட்டேன் காற்றினிலே
அதனால் என்னவோ?

உன்சிவந்த கன்னங்களை
என்னிரு கரங்களால்
தாங்கி பிடித்திட
எண்ணி ஏங்கியோ
உதிரமெல்லாம் ஒன்றுகூடி
கைகளையும் துடிக்கசெய்வதனாலோ?

சங்கீத ஸ்வரங்கள்....

சங்கீத ஸ்வரங்கள்
ஏழே கணக்கா
இன்னும் இருக்கா....

என்றால் இன்னும் இருக்கு
நீயென்னை அழைத்த மா,டா,பா
அதுவும் அதில் சேரும்...

ஏழு ஸ்வரங்களுக்கு
எத்தனை பாடல்
என்பதனை போல்

இம்மூன்று எழுத்துகளில்
எழும்ஓசைகளில் உலகத்தின்
இன்பத்தை அடைந்தேன்...


இல்லப்பா....
சாரிடா...
சொல்லுமா....

இவையெல்லாம் என்னோடு
இன்று இல்லாமல்போனாலும்
உள்ளத்தோடு உறவாடிக்கொண்டே...


பிறர்என்னை அழைக்கும்போது
உந்தன் அன்பினையெண்ணி
கிடைக்கவேண்டி ஏங்குகிறேன்....

என்றாவது ஒருநாள்
எந்தன் அன்பினை
நீயறிவாயென்ற உணர்வோடு...

நீயில்லாமல் போனால் வாழ்க்கையேது?

அன்பே!
அம்மா அப்பா இல்லாதவர்
மட்டும் அனாதை இல்லை

என்னோடும் எந்தன் அருகினில்

நீயில்லாமல் இன்று நானும்...

கண்ணம்மா!

அன்பு செலுத்த உறவுகளென்று
ஆயிரம் பூமியில் இருந்தும்
அனாதையாய் நான் இங்கே…
உந்தன் அன்பு கிடைக்காமல்

                                            

பெண்ணே!

வளர்ப்பு அன்னை இருந்தாலும்
பெற்றெடுத்த தாய் போன்று

வாழ்வில் வராதது என்பதுபோல்

உன்அன்பை எண்ணியே வாழ்ந்துக்கொண்டு...

நான்!

மண்ணில் பிறந்திட்ட சமயம்

மனதிலும் அனாதை இல்லை
விண்ணை அடையும் பொழுதும் - அப்படியிருக்க

விரும்பியே உனக்காக காத்துக்கொண்டு...

வாழ்வே மாயம் எந்தன் வாழ்வே மாயம்...

இரத்ததின் சுவை இன்னதென்று தெரியாது
சிறுவயதில் பென்சில் சீவும்போது இடறவே
சீவியவிரலில் வடிந்த இரத்தத்தை உறிந்தேன்
அதன் சுவையென உவர்ப்பென அறிந்தேன்
இன்றுஏனோ இரத்தவாந்தி எடுத்தபோது சிறிது
அதனை தொண்டையில் விழுங்கிய சமயம்
இரத்தத்தின் சுவை இனிப்பென உணர்ந்தேன்
காரணம் என்உதிரத்தில் கலந்திருப்பது நீயல்லவா?

புகைபிடிக்கும் பழக்கமும் கிடையாது
புகையிலை போடுவதும் கிடையாது
அன்றாடம் குடிப்பதும் கிடையாது
இருப்பினும் பின்எப்படியோ புற்றுநோய்?
இவனுக்கு எவ்வாறென வைத்தியம்
பார்த்த மருத்துவனுக்கும் ஆச்சரியம்
வியாதிக்கு மூலகாரணம் அறியாமல்...
காரணம் என்உதிரத்தில் கலந்திருப்பது நீயல்லவா?


உன்னோடு பழகியதாலும்
உன்நினைவுகளை அசைபோடுவதாலும்
உன்இதழ்ரசம் அருந்தியதாலும்
என்உதிரத்தில் கலந்துநீ...
நம்மில் நிகழ்ந்திட்ட சிலநிகழ்வுகள் பெருகி
பல்லாயிரமாக என்னை உருக்கும் செல்லாய்
என்னோடு ஒன்றாக மாயையாய் இணைந்திருப்பதை - எவ்வாறு
மருத்துவனும் அறியமுடியும் அறிவியல் நுட்பத்தால்...

காதலென்ன கண்ணாம்பூச்சி ஆட்டமா?

நம்காதல் நாணயம் போன்றதோ?
ஒருபக்கம் நீ பூவாக
மறுபக்கம் நான் தலையாக
இருவரும் ஒருவராய் இணைந்தே
இருப்பினும் ஒருவரையொருவர் காணாமல் - நம்மில்
அன்பும் என்றும் குறையாமல்...

உலகத்தின் நிகழ்வுகளை கணினியில் காண்கிறேன்
எந்தன் கணினியில் உன்னை தேடுகிறேன்
எந்தன் கண்ணில் உன்னை பார்க்கிறேன்
உந்தன் கண்ணிலும் என்னை பார்க்கும்
நாளுக்காக தினம் காத்து இருக்கிறேன் - அதில்
உலகத்தை கண்டு மகிழும் ஏக்கத்தில்...

உன்தரிசனம் வேண்டி இறைவன்
சன்னதிக்கு தினம் வருகிறேன்
உன்னை மட்டும் காணவருவதனாலா
என்மேல் சாமிக்கும் கோபம்? - இன்றும்
உன்பார்வை என்மீது படவிடாமல்.

குயிலிசை போதுமே அட குயில் முகம் தேவையா???

பதிவுசெய்யப்பட்ட உன்குரல்
அழைப்புமணியாய் செல்போனில்
என்பையிலும் என்கையிலும்
மெல்ல சிணுங்குபோதெல்லாம்
இரவினிலும் குயிலோசையை
கேட்டு மகிழ்கிறேன்…

காணாதது குயில்முகம்
மட்டுமில்லை உன்முகமும்தான்
குயில்பாட்டாய் உன்குரல்
நித்தம்கேட்டால் போதுமடி
உன்முகமும் தேவையில்லையடி
நான்பூமியில் வாழ்வதற்கு
உறவென்ற சொல்லில்
என்ஜென்மங்களும் நீளுமடி...

ஐவிரல் தீண்ட துடிக்குதடி...

கொண்ட காதலை
கவிதையாய் வடித்திட
கைகள் துடிக்கின்றது...

எழுதிடாமல் இருக்க
கைகளுக்கு விலங்கினை
பூட்டிட நினைக்கிறேன்...

அதனையும்மீறி எழுதுவதை
தடுக்க முடியாததால்
விரலினையே வெட்டிவிட
மனம் எண்ணுகிறது...

மீண்டும் ஒருமுறை
காதல் மலர்ந்தால்
உன்னை வர்ணித்து
எழுதிவிடாமல் போய்விடுமோ
என்று அஞ்சியே
செய்யாமல் போகிறேன்...

இருப்பினும் தற்போது
எழுதுவதை தடுக்க
என்கட்டை விரலினை
மடித்து கட்டிக்கொள்கிறேன்...

உன்மேனியை தீண்டிடாத
விரல்கள் என்றாலும்
காகிதத்தில் ஓவியமாய்
மீதியிருக்கும் நான்கு
விரல்களும் காதலை
சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றது
அவ்வவ்வபோது என்னசெய்வேன்...

நலம்வாழ எந்நாளும் என்வாழ்த்துகள்....

உடல்நிலை சரியில்லாமலா?
உன்தேகம் நாட்கணக்கில்
கொதித்துக்கொண்டு நானறியேன்...
உன்நிலைகேட்டு என்னுடலில்
என்உதிரம் கொதிக்குதடி - என்னுள்ளத்தின்
அன்பினை நீயறிவாயோ?

நோய்தீர்க்கும் மருத்துவனாய்
நல்மருந்தாய் நானிருந்தால்
உன்னைகாண ஓடோடி
வந்திருப்பேன் இந்நேரம்
நோய்தரும் கிருமியாய் - நானிருப்பேன்
என்பதனாலோ காணவிரும்பாமல்...

ஞாபகம் வருதே... ஞாபகம் வருதே...

ஆதியை பகலில் கண்டாலும் உன்ஞாபகம்
மதியை இரவில் கண்டாலும் உன்ஞாபகம்
ஆதிபராசக்தி அம்மனை கண்டாலும் உன்ஞாபகம்
ஆதிதாளத்தில் இசையை கேட்டாலும் உன்ஞாபகம்...

எங்கும் தமிழெழுத்தை கண்டாலும் உன்ஞாபகம்
எந்த(ன்) வலைப்பக்கத்தை கண்டாலும் உன்ஞாபகம்
எதை எழுதிடசற்று நினைத்தாலும் உன்ஞாபகம்
எதையும் எழுதகூடாதென நினைத்தாலும் உன்ஞாபகம்...

அன்பென்ற சொல் கேட்டாலும் உன்ஞாபகம்
அன்போடு யார் பேசினாலும் உன்ஞாபகம்
அன்பாய் உனைநான் நினைத்ததும் ஞாபகம் - எனைநான்
அன்பென்ற ஓர்வார்த்தையில் மறந்ததும் ஞாபகமே..

                                                                   ... ஞாபகங்கள் தொடரும்

உன்னாலே... உன்னாலே...

நானென்ன நவீனகால குந்திதேவியா?
உன்விரல்களும் என்னை தீண்டாமலே
பார்வைபட்டதுமே கருவினை இதயத்தில்சுமந்து - கவிதையாய்
பலகர்ணன்களை பெற்று எடுத்துக்கொண்டே...

மந்திரங்களை உதடுகள் உச்சரிக்கதான் சக்திபெறும்
ஒலிக்காத உன்னுதட்டில் உயிர்பெறுகிறது என்தேகம்
மோகங்கள் பேசாமல் மெளனங்கள் பேசிக்கொண்டு - உன்பார்வையென்ன
காதல்ம(த)ந்திரமா? ஓயாமல் என்னுடலில் ஒலித்துக்கொண்டே...

காற்றுக்கும் பிடிக்கவில்லையோ நாம்பழகுவது
நம்மிடைபுகுந்து தொந்தரவு செய்துக்கொண்டு
இடைவெளியை குறைக்கசொல்லியா அவை? - பூமிதனில்
காற்றினையும் வென்றிடுவோம் கட்டியணைத்தே...

என் நிழலே நீயில்லாமல் நானா? ...

ஜோடிபறவைகள் போன்று
எப்பொழுதும் நாம்
ஒன்றாய் சேர்ந்து
வாழ்ந்திட நினைத்து
அன்று பேசியது
நினைவாய் இன்று
என்னருகில் நீயில்லாமல்
போனாலும்...
எந்தன் நிழலாய்
எனைவிட்டு பிரியாமல்
உந்தன் நினைவுகளாய்
இன்றும் என்னோடு
உடலோடும் உள்ளத்தோடும் - இணைந்து
உறவாடி மகிழ்வித்துக்கொண்டு...

நீ எந்தன் மெளனமடி...

மெளனங்கள் இதயத்தோடு பேசியிருக்க

மென்மையாய் என்னருகினில் நீயிருக்க

வார்த்தைகள் உள்ளத்தோடு மறைந்திருக்க - உன்னோடு

வாழ்ந்திடும் இக்காலங்கள் சொர்க்கமடி...

என்னருகினில் நீயிருக்கும் தருணம்

உலகத்தையே மறந்துபோகும் எனக்கு

உன்னோடு பேசுவதற்கு வார்த்தைமட்டும் - எங்கிருந்து

என்னுள் இக்கணம் தோன்றுமடி...

இதயம் எத்தனையோ சொல்வதற்கு துடித்தாலும்

இப்பொழுது நம்மில் இட(ம்மா)றிபோகும் இச்சமயம்

எப்பொழுதும் துடிக்கும் இதயமும்சற்றே செயலிழுந்து - வார்த்தைகள் எல்லாமே செயலாய் உன்னிடம் காட்டசொல்லுதடி...

பொங்கலோ பொங்கல்..

கட்டுகட்டாய் கரும்பு
அப்பா வாங்கிவர
துண்டு துண்டாய்
அம்மா வெட்டித்தர
மெல்ல மெல்ல
மென்று கடித்து
இன்பம் இன்பமாய்
நண்பர்களோடும் ஒன்றுகூடி
வெட்டிகதை பேசிக்கொண்டே
சுவைக்க சுவைக்க
உண்டகாலம் இன்று
எங்கோ போனதே...

புத்தம்புது மண்பானை
கடைதன்னில் வாங்கிவந்து
மஞ்சள்கொத்து கழுத்தில்கட்டி
திருநீரும் குங்குமமும்
உடல்முழுதும் பூசிவிட்டு
இல்லத்தின் முன்முற்றத்தில்
உறவினர்கள் சேர்ந்திருக்க
கதிரவனை காலத்தோடு
காண அழைத்து
புத்தரிசியும் வெல்லமும்
பாலும் ஒன்றாய்கலந்து
அடுப்பினில் பொங்கிடவே
வழிந்திடும் நேரத்தினிலே
ஓங்கும் மணியோசை
ஒருபுறம் ஒலித்திடவே
கூடியிருந்த கூட்டமும்
ஒன்றாய் மகிழ்வுடனே
பொங்கலோ பொங்கலென்று
குரலிட்ட காலமும்
எங்கோ போனதே...

நம்மை தாங்கும்
மண்ணிற்கும்
நாம் உண்ணும்
உணவிற்கும்
அதனை விளைவிக்கும்
உழவருக்கும்
உற்ற துணையிருக்கும்
உயிர்களுக்கும்
இருள்நீக்கி ஒளிதரும்
பகலவனுக்கும்
நன்றி சொல்லிடும்
நாட்களும்
உருமாறி எங்கோ
போனதே...

பழையன கழிதலும்
புதியன புகுதலும்
வாழ்வில் தவிர்க்க
முடியாத ஒன்றாய்...
ஒன்றாய்கூடி பலநாள்
கொண்டாடி மகிழும்
திருநாட்களும் பண்டிகைகளும்
எங்கோ போனதே...


பொங்கல் திருநாளில்
பயன்படுத்தும்
ஒவ்வொரு பொருளும்
நம்வாழ்விற்கு
சொல்லித்தரும் தத்துவங்கள்
ஏராளமிருக்க
எல்லாமே மறைந்தும்
மறந்தும்
நம்மைவிட்டு எங்கோ
போனதே...

மீண்டு(ம்)தான் அந்தநாட்கள்
வாழ்வில் வருமோ?
அருகினில் அல்லாது
தொலைவினில் இருந்தாலும்
வாழ்த்திடும் நம்நெஞ்சம்
எதிர்கால சந்ததிகளின்
வாழ்வுவரை தொடர்ந்திடுமோ?
இன்னும்பல ஏக்கங்கள்
ஒருபுறம் இருந்தாலும்


கரும்பின் இன்சுவைபோல் வாழ்வு இனிக்கட்டும்
பொங்கும் பொங்கலைபோல் வாழ்வு சிறக்கட்டும்
ஆதவனின் ஒளிப்போல் வாழ்வு பிரகாசிக்கட்டும்
விளைந்திடும் நிலம்போல் வாழ்வு செழிக்கட்டும்
எல்லார் வாழ்விலும் மகிழ்ச்சி பொங்கட்டும்
இன்றுமட்டுமல்லாது என்றும் ஒன்றாய் வாழ்ந்திடுவோம்...



(அனைவருக்கும் என் இனிய பொங்கல் திருநாள் நல்வாழ்த்துகள்)

முத்தே என் முத்தாரமே...

பெண்ணே நீயுமென்ன கடலா?
உன்னிரு கண்களென்ன முத்துசிப்பியா?
உன்கண்ணீர் துளிகளென்ன முத்தா?
உன்கன்னத்தில் விழுந்து தெரித்துக்கொண்டு - அதற்கு
என்அன்பினை தவிரவிலை இல்லையோ?.

முத்தாய் மாறிவிட காரணமென்னவோ?
முத்துசிப்பியில் துகளாய்புகுந்தது நானோ?
உன்னிதயத்தை அரித்துகொண்டு நீயறியாமலே
என்நினைவுகள் பன்மடங்காய் பெருகிகொண்டு - உன்மனதை
வன்மையாய் இறுகிவிட செய்துகொண்டோ?

என்னைநீ காணும் சமயத்திலும்
உன்னைநான் பிரியும் தருணத்திலும்
உன்னையறியாமல் ஆனந்தத்திலும் அழுகையிலும்
உன்னுடலுக்குள் உதிரமும் உருகிகொண்டோ? - மண்ணில்
உன்கண்ணீரை முத்தாய் சிந்திக்கொண்டோ?

நன்றி: வரிகளை எழுத தூண்டிய என் இனிய நண்பர் சாய் அவர்களுக்கு...

உன்னால் தானே வாழ்கிறேன்...

சுருங்கி விரியும் இதயத்தால்

நான் இன்றும் வாழ்ந்துகொண்டு

அதில்!

தோன்றி மறையும் உன்நினைவுகளால்

ஓயாமல் நானும் துடித்துக்கொண்டு...

தண்ணீரில் மூழ்கும் ஓடம்...

தண்ணீரில் மூழ்கும் ஓடம்போலே கண்ணீரில் மூழ்குகின்றேனே

வாழ்வின் நிகழ்வுகளால் ஆனந்த கண்ணீரில் சிலநாட்கள்

ஆனந்தமில்லா கண்ணீரில் இனிவரும் எல்லா நாட்களுமோ?

வெறுமையின் கொடுமையில் வாழும் இவ்வாழ்வு வீண்தானோ?

எனக்கு உயிர்கொடுத்த தாயே என்னுயிரை கொல்கின்றாயே

உன்வயிற்றில் நான்பிறந்திட செய்த கர்மம் என்னவோ?

பூர்ண ஜென்ம பாவமோ? எப்படிநான் தொலைப்பேனோ?

இந்தமானிடர் வாழ்பூமியில் என்வாழ்வு இனி தேவைதானோ?

சிறுசிறு வார்த்தைகளால் அடிக்கடி கொல்லும் தாயே

சிலதுளி விடம்கொடுத்து முழுதாய் கொல்லாமல் போகின்றாயே

பெற்றெடுத்த பாவத்திற்கு கொன்று புண்ணியம் தேடிக்கொள்வாயோ?

நரகத்திலாவது நீயில்லாமல் மகிழ்வாய் நான் வாழ்ந்திடுவேனே...

வறுமையும்... பனியின் கொடுமையும்...

இவனது வீட்டுக்குள்
கொட்டியது
மழைக்காலத்தின் மழைநீர்
மட்டுமல்ல...
இப்பனிகாலத்தில் பனியும்
சொட்டிகொண்டு...

நிலவின் ஒளியோடு
ஓட்டின்மீது விழுந்த
பனித்துளி
காற்றில் கலந்து
வீட்டின் தரைமீது
நீர்த்துளியாய்...